Ezanı En yüksek dam başlarından okurlardı

Perşembeyi Cumaya bağlayan akşamların bir başka huzuru vardı. Aşgar yakılırdı… Güzellik otu derlerdi ona. Kokusu mahalleyi sarar, iftarın yaklaştığını haber verirdi. Sacın üstünde kızaran hamurun sesi, çocukların sabırsız bakışlarına karışırdı. Hem kokmasın diye pişirilirdi o hamur, hem de paylaşmak için. Zaten o zamanlar paylaşmak için bir tas çorba yeterdi.

Ezanı Dam Başlarından okuyan insanlar

Perşembeyi Cumaya bağlayan akşamların bir başka huzuru vardı.
Aşgar yakılırdı… Güzellik otu derlerdi ona. Kokusu mahalleyi sarar, iftarın yaklaştığını haber verirdi. Sacın üstünde kızaran hamurun sesi, çocukların sabırsız bakışlarına karışırdı. Hem kokmasın diye pişirilirdi o hamur, hem de paylaşmak için. Zaten o zamanlar paylaşmak için bir tas çorba yeterdi.arından  Okuyan İnsanlardı

Bugün hoparlörlerden ezan sesi yükseliyor.
O günlerde her evden duyulmazdı ezan. Ama iman duyulurdu.

En yüksek dama gür sesli biri çıkar, iftar vaktini haykırırdı. Sahurda ise tenekesini eline alan Fillin Şükrü, sokak sokak dolaşır, haneleri uyandırırdı. O tenekenin sesi sadece bir sahur çağrısı değildi; köyün birlikte uyanışının işaretiydi.

Bir köy düşünün…

Elektrik arızasında cebinden pense, tornavida eksik olmayan Enver Kaya. Kimin lambası sönse koşar, karşılığında para almayı aklından bile geçirmezdi.

Sobası tütmeyen ev bırakmayan İlhan Savcı. Kışın soba yapar, yazın tarla aletlerini tamir ederdi. Kotuk değnekleriyle gezerdi ama bütün köy onun emeğine dayanırdı.

Köyün sıhhiyesi Eyüp Ekiz… Yaz kış demeden hastaya giderdi. Şırıngayı kaynatmadan iğne yapmazdı. Kapaklı kutusunun içinde pamuk, ispirto… Gece yarısı “hastam var” diyene hiç yüksünmeden koşardı.

Bir de Rasim Usta vardı. Yazın ekin zamanı arabaları tamir eder, kışın kapı pencere doğraması yapardı. Sap içinde saklanan su fıçılarını o yapardı. Kimin kapısı düşse, kimin kolu kırılsa oradaydı. Angarya iş demezdi. Para pul sormazdı.

Ve Mahmut Akaya…

Kimsesizdi. Yalnız yaşardı. Yazın üç beş kuruş kazanır, köy bakkalından “bom bom” dediği şekeri alır, mahalle çocuklarına dağıtırdı. Dili kekelerdi ama yüreği kekelemezdi. Söylemekte zorlanırdı ama vermekte hiç zorlanmazdı.

Camiye doğru yürürken bu güzel insanları andık. Sohbetimiz geçmişin insanlarıydı. Cami cemaati olmaya yaklaşırken hatırladık ki, o köyün gerçek zenginliği tarlası değil, insanıydı.

O eski hocalar…

Karşı köyün gençlerine Kur’an öğretenler…
Bir cenaze olduğunda günlerce cenaze evinden çıkmayanlar…
Boğazım ağrıyor demeden Kur’an okuyanlar…

Bayrağı hiç teslim etmeyen bir bayraktar vardı:
Vahit Hastürk

Düğünlerde karşı köylere giderken bayrağı taşırdı. Sorulan sorulara cevap veremezse bayrak teslim edilirdi. Bu ağır bir utanç sayılırdı. Ama ben hiç duymadım onun bayrağı teslim ettiğini.

Üstelik ilticalı bir şairdi. İnsan üstü bir yetenek derlerdi. Camiye yaklaşırken onun şu dizeleri döküldü dudaklarımdan:

Arzuhalim sunsam şahlar şahına
Acep rahmeyler mi halime benim
Gönül düştü ihtiyarlık rahine
Kimse engel olmaz yoluma benim.

Tam cami kapısına geldiğimizde Ersin Hoca’nın nidalı Kur’an sesi yükseldi. Ortalık bir anda sükûnete büründü. O ses sadece ayet okumuyordu; bir geleneği, bir terbiyeyi, bir köy ruhunu diri tutuyordu.

Bugün yollar asfalt…
Elektrik güçlü…
Hoparlörler yüksek…

Ama soruyorum:

O fedakârlık var mı?
O karşılıksız hizmet var mı?
O “komşu açken tok yatmam” anlayışı var mı?

Köy dediğimiz yer, evlerden ibaret değildir.
Köy dediğimiz yer, insanın birbirine omuz verdiği yerdir.

Ezanı dam başından  okuyan insanlar vardı bu topraklarda.
Teneke çalarak sahura kaldıranlar…
Bayrağı yere düşürmeyenler…
Üç kuruşla çocuk sevindirenler…

Belki elektrikleri zayıftı ama vicdanları çok güçlüydü.

Biz şimdi hangi zenginliği kaybettik,
bir dönüp ona bakmalıyız.

Ömer TURAL