GEÇMİŞE YOLCU

Bazen insan öyle bir anın içine düşer ki, her şey durmuş gibi gelir. Zaman, sessizliğin içinde kıvrılır; umut, yavaşça elini bırakır. Gözlerin gördüğünü anlamaz, kulakların duyduğunu hissedemez. İçinde bir boşluk büyür. Koca bir hiçlik. Ne geçmişin tesellisi kalır, ne geleceğin vaadi.  İşte tam o anda bir cümle düşer aklına:  Su hâlâ ıslak. Ne garip değil mi? Ne demek bu? Basit bir gerçeklik gibi duyuluyor kulağa. Su ıslaktır evet. Ama bu kadar basit bir cümlede saklı büyük bir hakikat var. Çünkü su hâlâ ıslaksa, demek ki hayat hâlâ orada. Dünyanın düzeni bozulmamış, geceden sonra sabah hâlâ geliyor. Rüzgâr hâlâ ağaçların yapraklarını hışırdatıyor. Gözyaşı hâlâ yanaklarımızı ıslatabiliyor. Yani hâlâ hissediyoruz, demek ki hâlâ yaşıyoruz. Bazen acı, bazen kayıplar, bazen tükenmişlik. Hepsi insana bitti dedirtir. Ama biten bir şey yok aslında. Değişen, dönüşen, büyüyen bir şeyler var. Su hâlâ ıslak çünkü yaşam, tüm sessizliğine rağmen içten içe akmaya devam ediyor. O akış, biz unutsak da sürüyor. Bize düşense o akışın içinde yeniden yüzmeyi öğrenmek. Belki hemen değil, belki bugün değil. Ama bir gün… Gülümseyebileceksin yeniden. Bir şarkı duyduğunda içini bir sıcaklık kaplayacak. Güneşin tenine değdiği o an, “İyi ki kalmışım” diyeceksin.  O yüzden ne yaşarsan yaşa, bir kenara yaz bunu:  Su hâlâ ıslak.  Çünkü umut, bazen sadece böyle küçük bir gerçeğin içinde saklıdır.